বৰ্তমান সময় পৰিৱৰ্তনৰ — যুগ পৰিৱৰ্তনৰ। এনে পৰিৱৰ্তন, যি কেৱল বাহিৰৰ পৃথিৱীতহে নহয়, অপিতু আমাৰ অন্তৰতমতো হৈ আছে। এফালে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ নামত পৃথিৱীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মহাকাশলৈকে যাত্ৰা হৈ আছে, আনফালে মানৱীয় মূল্যবোধৰ ক্ষয়, পৰিয়ালত বিঘटन, মনত অশান্তি, বিচাৰত অন্ধকাৰ আৰু জীৱনৰ উদ্দেশ্যত ভ্ৰমো বিয়পি আহিছে।
এনে সময়ত, যেতিয়া অন্ধকাৰ চাৰিওফালে ছাঁ পৰিছে — কেৱল এটা বন্তি যথেষ্ট নহয়। অন্ধকাৰক পৰাস্ত কৰিবলৈ অনেক বন্তি একেলগে জ্বলোৱা আৱশ্যক হৈ পৰে। এই বন্তিবোৰ প্ৰতীক — জাগ্ৰত আত্মা, সংস্কাৰৱান ব্যক্তিত্ব, আৰু সেৱা, সাধনা, স্বাধ্যায় আৰু যজ্ঞৰ পথত অগ্ৰসৰ সাধকসকলৰ।
আমাৰ যুগ ঋষি, পূজনীয় গুৰুদেৱ পং. শ্ৰীৰাম শৰ্মা আচাৰ্য্য জীৰ তপ, তেওঁৰ সাধনা, তেওঁৰ জীৱন দৰ্শন, তেওঁৰ সাহিত্য, তেওঁৰ বাণী — এই সকলোবোৰ এক দিব্য জ্যোতিৰ দৰে, যি আহিবলগীয়া সময়ৰ বাবে দিশা-সূচক প্ৰকাশস্তম্ভ। যি কিছু তেওঁ কৈছিল, লিখিছিল, জীয়াইছিল, আৰু উদঘোষ কৰিছিল, সেয়া কেৱল সেই সময়ৰ আৱশ্যকতাই নাছিল, বৰং আজিৰ, আৰু আহিবলগীয়া সময়ৰো অপৰিহাৰ্য আৱশ্যকতা হৈ পৰিছে।
তেওঁৰ দ্বাৰা উদঘোষিত দিব্য স্বপ্ন — "যুগ পৰিৱৰ্তন", "যুগ নিৰ্মাণ", "সংস্কৃতিৰ নৱজাগৰণ", "নাৰী জাগৰণ", "যুৱ নিৰ্মাণ", "পৰিয়াল নিৰ্মাণ", আদি — এই সকলোবোৰ কেৱল বিচাৰ নহয়, অপিতু এক পৰিকল্পিত ক্ৰান্তিৰ আয়াম।
জ্যোতি কলস যাত্ৰাৰ উদ্দেশ্য
১. অখণ্ড জ্যোতিৰ অখণ্ড প্ৰকাশক প্ৰচণ্ড কৰাৰ ভাৱনাৰে –
পূজনীয় গুৰুদেৱৰ প্ৰজ্বলিত বিচাৰৰ অখণ্ড জ্যোতি — যি তেওঁৰ তপ, সাধনা আৰু আত্মবলৰ পৰা প্ৰজ্বলিত হৈছে — তাক অধিক প্ৰচণ্ড, প্ৰভাৱশালী আৰু প্ৰেৰক কৰি তুলিবলৈ এই জ্যোতি কলস যাত্ৰা আৰম্ভ কৰা হৈছে।
এই যাত্ৰা কেৱল প্ৰতীক নহয় — ই সংবেদনশীল সাধকৰ সংকল্প, যিসকলে নিজৰ জীৱনক এক চলি থকা অখণ্ড জ্যোতি কৰি তুলিব বিচাৰে। ই আহ্বান যে আমি সকলোৱে মিলি এই জ্যোতিক আৰু ব্যাপক, আৰু তেজস্বী কৰি তুলিম — যাতে ই অন্ধকাৰক দূৰ কৰা শক্তি জন-জনলৈকে পাব পাৰে।
২. ঋষিযুগ্মৰ তপ, ত্যাগ, তিতিক্ষাৰ সাক্ষী – অখণ্ড জ্যোতিৰ প্ৰকাশক জন-জনলৈ, ঘৰ-ঘৰলৈ, কেন্দ্ৰ আৰু সংস্থানলৈকে পোৱাৰ ভাৱনাৰে –
পূজনীয় গুৰুদেৱ আৰু পৰম বন্দনীয়া মাতাজী — এই যুগঋষি যুগ্মৰ তপ, ত্যাগ, আৰু তিতিক্ষাৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা প্ৰকাশ — অখণ্ড জ্যোতি — কোনো সাধাৰণ প্ৰকাশ নহয়, ই যুগনিৰ্মাণৰ দিব্য তেজ।
এই তেজ লৈ, এই যাত্ৰা ওলাইছে যাতে ঘৰে ঘৰে, মনে মনে, কেন্দ্ৰে কেন্দ্ৰে, সংস্থানে সংস্থানে — সকলোতে এই দিব্য প্ৰকাশ পায়। ই প্ৰয়াস যে প্ৰতিটো হৃদয়ত সেই তপস্বী ভাব জাগ্ৰত হয়, প্ৰতিটো পৰিয়ালত আদৰ্শ নিৰ্মাণ হয়, আৰু প্ৰতিটো সংস্থা এই যুগ নিৰ্মাণ যজ্ঞৰ সক্ৰিয় একক হয়।
৩. যিসকল ঘৰ, যিসকল মনলৈ পূজনীয় গুৰুদেৱৰ বিচাৰ পোৱা এতিয়াও বাকী আছে – তাত পোৱাৰ ভাৱনাৰে –
আজিও বহুতো এনে ঘৰ, বহুতো এনে মন আছে যি পূজনীয় গুৰুদেৱৰ বিচাৰ, তেওঁৰ সাহিত্য, তেওঁৰ সংকল্প আৰু যুগধৰ্মৰ আহ্বানৰ পৰা অস্পৃষ্ট। এই জ্যোতি কলস যাত্ৰা এনে এক মাধ্যম যাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকলৈ সংস্কাৰ, সাধনা আৰু সেৱাৰ আলোক পায়।
এই যাত্ৰা মানৱতাক জগোৱা, হৃদয়ক সংবেদনশীল কৰা, আৰু জীৱনক তপোময় দিশলৈ ঘূৰাই দিয়াৰ এক শক্তিশালী পদক্ষেপ। ই এক বিনম্ৰ আহ্বান সেই হৃদয়বোৰৰ বাবে যি এতিয়াও আলস্য, অবিশ্বাস বা অজ্ঞানৰ পৰ্দাত আৱৰি আছে।
৪. অখণ্ড জ্যোতি আৰু পৰম বন্দনীয়া মাতাজীৰ দিব্য অৱতাৰণ বৰ্ষ ১৯২৬ৰ ১০০ বছৰ পূৰ্ণ হোৱাত ২০২৬ৰ শতাব্দী বৰ্ষৰ প্ৰস্তুতি –
বৰ্ষ ১৯২৬ — ই কেৱল এটা বছৰ নহয়, এক দিব্য অৱতাৰণৰ বছৰ। এই বছৰতে এই পৃথিৱীত দুটা দিব্য সত্তা — যুগঋষি পং. শ্ৰীৰাম শৰ্মা আচাৰ্য্য জীৰ দ্বাৰা অখণ্ড জ্যোতিৰ প্ৰকাশ আৰু বন্দনীয়া মাতা ভগৱতী দেৱী শৰ্মা জীৰ অৱতাৰণ — দুয়োটাই বিৰাট পৰিকল্পনাৰ সূত্ৰপাত।
বৰ্ষ ২০২৬ত এই দিব্য সত্তাবোৰৰ আগমনৰ শতাব্দী বৰ্ষ পূৰ্ণ হৈছে। ই কেৱল এটা তাৰিখ নহয়, এক আহ্বান, এক সুযোগ, য'ত তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্যৰ বাৰ্তা জন-জনলৈকে পোৱাব, তেওঁলোকৰ যুগ নিৰ্মাণ পৰিকল্পনাক সক্ৰিয় কৰি তুলিব আৰু শতাব্দী বৰ্ষক এক বৈচাৰিক পৰ্ব হিচাপে পালন কৰিব।
জ্যোতি কলস যাত্ৰা এই শতাব্দী বৰ্ষৰ আধ্যাত্মিক প্ৰস্তুতি — যাতে প্ৰতিজন সাধকে এই সুযোগক জীৱনৰ পুনৰ্নিৰ্মাণৰ সুযোগ কৰি তোলে।
পূৰ্ব প্ৰস্তুতি
যুগ পৰিৱৰ্তনৰ এই জাগ্ৰত ক্ষণত, যেতিয়া জ্যোতি কলস যাত্ৰাৰ দৰে পবিত্ৰ সংকল্পক বাস্তৱ কৰাৰ প্ৰস্তুতি চলি আছে, তেতিয়া কেৱল বাহ্যিক আয়োজন যথেষ্ট নহয় — ভিতৰৰ পৰাও সজা, সংযত আৰু প্ৰস্তুত হোৱাৰ আৱশ্যকতা আছে।
এই যাত্ৰা এক দৈৱী প্ৰেৰণা, আৰু এনে প্ৰেৰণা তেতিয়াহে সফল হয় যেতিয়া সাধকৰ মন, तन, আৰু পৰিৱেশ সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰস্তুত হয়। গতিকে এই দৈৱী যাত্ৰাৰ স্বাগতৰ বাবে কৰা পূৰ্ব প্ৰস্তুতিও সমানে পবিত্ৰ আৰু শক্তিশালী হোৱা উচিত।
১. ব্যক্তিগত আৰু সামূহিক অনুষ্ঠান, সাধনাৰ ক্ৰম — আত্মিক উন্নয়নৰ আধাৰশিলা
প্ৰতিজন সাধকৰ হৃদয় এই যাত্ৰাৰ বাবে এক মন্দিৰ হওক, আৰু প্ৰতিদিনে এক আহুতি হওক সেই আত্মদীপ্তিৰ যজ্ঞত। ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় যে প্ৰতিজন ব্যক্তি —
-
নিজৰ ব্যক্তিগত জপ-অনুষ্ঠান,
-
প্ৰাতঃকালীন উপাসনা,
-
সামূহিক সন্ধ্যা,
-
আৰু নিয়মিত স্বাধ্যায়ত প্ৰৱেশ কৰে।
এই সাধনা কেৱল ক্ৰিয়া নহয়, ই ভাৱনাত্মক প্ৰস্তুতি যাতে আমাৰ আত্মা এই দৈৱী আয়োজনৰ উৰ্জস্বিতাক অনুভৱ কৰিব পাৰে।
২. যজ্ঞ, দীপযজ্ঞ আৰু সংস্কাৰ — শুভ সংস্কাৰৰ জাগৰণৰ সামূহিক পুৰুষাৰ্থ
য'ত যজ্ঞ হয় তাত দৈৱী চেতনাৰ অৱতাৰণ হয়।
-
যজ্ঞৰ ধোঁৱাই বায়ুমণ্ডল শুদ্ধ কৰে।
-
তাৰ ভাৱনাই জীৱনত সংস্কাৰৰ পুষ্পবৃষ্টি কৰে।
গতিকে ঘৰ, মহল্লা, কেন্দ্ৰ, গাঁও, নগৰত যথাসম্ভৱ দীপযজ্ঞ, গায়ত্ৰী যজ্ঞ, সংস্কাৰ (মুণ্ডন, যজ্ঞোপবীত, দীক্ষা আদি)ৰ আয়োজন হওক — যাতে সামূহিকভাৱে বায়ুমণ্ডল পবিত্ৰ হয় আৰু মানুহৰ অন্তৰ জ্যোতি কলসৰ স্বাগতৰ বাবে প্ৰস্তুত হয়।
৩. জনসম্পৰ্ক আৰু জনজাগৰণ — শ্ৰদ্ধা আৰু বুজাবুজিৰ বন্তি জ্বলোৱা
বহুতো মানুহ এনে আছে যিসকলে পূজনীয় গুৰুদেৱ আৰু বন্দনীয়া মাতাজীৰ দিব্য অৱতাৰণ, তেওঁলোকৰ মিছনৰ মহানতা আৰু ২০২৬ৰ শতাব্দী বৰ্ষৰ গুৰুত্বৰ বিষয়ে এতিয়াও অজ্ঞাত।
-
আমাৰ কৰ্তব্য যে আমি তেওঁলোকক শ্ৰদ্ধা আৰু বাস্তৱৰ সৈতে সংযোগ কৰোঁ।
-
ইয়াৰ বাবে জনসম্পৰ্ক ৰাখক, ঘৰে ঘৰে গৈ অখণ্ড জ্যোতিৰ প্ৰতিলিপি পোৱাওক,
-
ঋষিযুগ্মৰ পৰিকল্পনাৰ পৰিচয় দিয়ক,
-
আৰু এই যাত্ৰাক এক দৈৱী অনুষ্ঠান হিচাপে বুজাওক।
এই কাৰ্য কেৱল প্ৰচাৰ নহয়, ই চেতনাৰ বিয়পন।
৪. ঘৰ আৰু কেন্দ্ৰৰ সজ্জা — ঋষিযুগ্মৰ স্বাগতৰ আভ্যন্তৰীণ-অন্তঃকৰণীয় প্ৰস্তুতি
যেনেকৈ কোনো অতিथि আহিবলগীয়া থাকে, তেতিয়া ঘৰ সজোৱা হয়, তেনেকৈ ঋষিযুগ্মৰ চেতনাৰ আগমন হৈ আছে।
-
গতিকে ঘৰ আৰু কেন্দ্ৰত গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ, যুগ বাৰ্তা, আদৰ্শ চিত্ৰ, বন্তি জ্বলাই, মছাল লগাই এনে এক পৰিৱেশ তৈয়াৰ কৰক —
-
যাতে তাত অহা প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে অনুভৱ কৰে — "এই ঠাই সাধাৰণ নহয়, ঋষিচেতনাৰ তপস্থলী।"
প্ৰতি ঘৰ, প্ৰতি কেন্দ্ৰ এক মন্দিৰ হৈ পৰক য'ত দেৱত্বৰ অনুভূতি হয়।
সূক্ষ্মীকৰণ সাধনা আৰু পাঁচ বীৰভদ্ৰ — যুগ সংকল্পৰ দিব্য প্ৰহৰী
পূজনীয় গুৰুদেৱএ সূক্ষ্মীকৰণ সাধনাৰ মাধ্যমেৰে পাঁচটা দিব্য সংকল্প গঢ়ি তুলিছিল — যাক তেওঁ পাঁচ বীৰভদ্ৰ / ৰামদূত বুলিছিল। ইয়াৰ মাধ্যমেৰে তেওঁ পাঁচটা মহান কাৰ্য্যৰ দায়িত্ব ঋষিসত্তাক সমৰ্পণ কৰিছিল:
১. বায়ুমণ্ডলৰ শোধন —
প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ অশুদ্ধিতাক ঋষিচেতনাৰ দিব্য তৰংগেৰে শুদ্ধ কৰা।
২. বাতাৱৰণৰ পৰিশোধন —
মানুহৰ মানসিক আৰু ভাৱনাত্মক বাতাৱৰণৰ পৰা ঋণাত্মকতাক দূৰ কৰি, সত্ত্বগুণৰ স্থাপনা।
৩. নৱযুগৰ निर्माण —
সংস্কাৰ, বিচাৰ, আচৰণ আৰু সমাজৰ গাঁথনিক সত্য, শিৱ আৰু সুন্দৰৰ আদৰ্শৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত কৰা।
৪. মহাবিनाশৰ সম্ভাৱনাৰ নিৰস্তীকৰণ —
নৈৰাশ্য, অশান্তি আৰু অৰাজকতাৰ ধুমুহাক ৰোধ কৰা, যাতে বিনাশ নহয়, বিকাশ হয়।
৫. দেৱ মানৱক সংযোগ কৰা —
অৱশেষত, ইয়েই সেই কাৰ্য্য যি সাধকৰ বাবে সম্ভৱ।
দেৱ মানৱক সংযোগ কৰা — আমাৰ যুগধৰ্ম
এই পাঁচটা কাৰ্য্যৰ ভিতৰত প্ৰথম চাৰিটা কাৰ্য্য ঋষিসত্তাই নিজেই সম্পন্ন কৰি আছে।
কিন্তু পঞ্চম কাৰ্য্য — দেৱ মানৱক সংযোগ কৰা — আমি সকলো সাধকৰ ধৰ্ম।
-
আমি সেই আত্মাক বিচাৰো যি নিঃস্বাৰ্থ, আদৰ্শবাদী, সেৱাভাৱী, সত্যপ্ৰিয়,
-
তেওঁলোকক যুগ চেতনাৰ সৈতে সংযোগ কৰোঁ,
-
তেওঁলোকক যুগ নিৰ্মাণৰ মহাযজ্ঞৰ আহুতিদাতা কৰি তুলিম।
প্ৰতিজন সাধকে এক যুগদূত হৈ দেৱত্বক জগোৱা বন্তি হৈ পৰক।
কি কৰিব — জগাওক আৰু সংযোগ কৰোক
জগাওক আৰু সংযোগ কৰোক — আত্মজাগৰণৰ পৰা বিশ্বজাগৰণলৈকে
জ্যোতি কলস যাত্ৰা কোনো সাধাৰণ যাত্ৰা নহয়, ই এক আত্মিক অভিযান, ঋষিৰ জাগৰণৰ অভিনৱ প্ৰয়াস। এই যাত্ৰাৰ সাৰ্থকতা তেতিয়াহে সিদ্ধ হ'ব যেতিয়া পথত অহা প্ৰতিজন মানুহক আমি সংযোগ কৰিব পাৰিম, প্ৰতিটো কেন্দ্ৰক আমি জগাব পাৰিম।
জগোৱাৰ আৱশ্যকতা — আত্মাক মাতি উঠাৰ আহ্বান
-
শোৱা কেন্দ্ৰবোৰক জগাওক
যিসকল কেন্দ্ৰত কেতিয়াবা গতিবিধি আছিল, কিন্তু এতিয়া নিষ্ক্ৰিয় — তাত পুনৰ চেতনাৰ বিয়পন কৰক। গুৰুসত্তাৰ প্ৰকাশৰ পৰা পুনৰ প্ৰজ্বলনৰ সংকল্প লওক। -
শোৱা গতিবিধিক জগাওক
যিসকল পৰিকল্পনা আৰু অভিযানৰ শুভাৰম্ভ হৈছিল, সেইবোৰ ক'ৰবাত ৰৈ গৈছে নে পুনৰ क्रियान्वित কৰক। সাহিত্য বিতৰণ, দীৱাৰ লিখন, দীপযজ্ঞ, সৃজনশীলতাক পুনৰ গতি দিয়ক। -
শোৱা ব্যক্তিক জগাওক
যাৰ অন্তৰত কেতিয়াবা সৃজন আৰু সেৱাৰ ভাৱনা জাগিছিল, তেওঁলোকক প্ৰেমেৰে प्रेरणা দিয়ক — “জাগো! যুগ মাতি আছে।” তেওঁলোকক পুনৰ সক্রিয় কৰি তোলা আমাৰ গুৰুসেৱা।
সক্রিয় কৰক — যুগ निर्माण পৰিকল্পনাক গতি দিয়ক
গায়ত্ৰী পৰিয়ালৰ বিভিন্ন শাখা আৰু অভিযানক পুনৰ সক্রিয় কৰা, তেওঁলোকক নৱচেতনা দিয়া এই যুগ ধৰ্মৰ অংগ।
-
জ্ঞানঘট
-
প্ৰজ্ঞা মণ্ডল
-
মহিলা মণ্ডল
-
যুৱ মণ্ডল
-
স্বাধ্যায় মণ্ডল
-
চল পুস্তकालয় / ঝোলা পুস্তकालয়
-
দীৱাৰ লিখন
-
সপ্তক্ৰান্তি
-
সৃজনাত্মক আন্দোলন
-
সময়দান, অংশদান
-
দেৱস্থাপনা অভিযান
-
ঘৰে ঘৰে যজ্ঞ আৰু সংস্কাৰ
এই সকলো অভিযানত জনসাধাৰণৰ অংশগ্ৰহণ সুনিশ্চিত কৰি, পৰিয়ালৰ লোকক সংলগ্ন কৰক।
গায়ত্ৰী পৰিয়ালৰ আত্মীয় পৰিজনক সংযোগ কৰাৰ ৰণনীতি
চাৰি প্ৰকাৰৰ পৰিজনক জাগ্ৰত কৰা — নতুন সৃষ্টিৰ ফালে
-
নৈষ্ঠিক আৰু প্ৰাণৱান পৰিজন
যাৰ প্রতিটো শ্বাসত পূজনীয় গুৰুদেৱ বাস কৰে — তেওঁলোকক অগ্ৰিম শাৰীত আনক। তেওঁলোকে কেৱল নিজে সক্রিয় নাথাকক, বৰঞ্চ অন্যকো জগাওক। -
কার্য্যসূচীত সক্রিয়, কিন্তু অন্য সময়ত নিষ্ক্ৰিয়
তেওঁলোকক স্পষ্ট বাৰ্তা দিয়ক —
“প্ৰতিটো ক্ষণেই কার্য্যসূচী, পূজনীয় গুৰুদেৱে কৈছে— আমাক অপেক্ষা কৰিব নালাগে, প্ৰতিদিনকে এক নতুন যুগকার্য্য বুলি ভাবি জীয়াই থাকিব লাগে।” -
পূৰ্বতে জাগ্ৰত, বৰ্তমানত নিষ্ক্ৰিয় পৰিজন
যিসকলে কেতিয়াবা যোগদান দিছিল কিন্তু কোনো কাৰণত পিছুৱাই আহিছে — তেওঁলোকক আত্মীয়তাৰে পুনৰ আমন্ত্রণ কৰক। পুৰণি অভিজ্ঞতাবোৰ পাহৰি, নতুনকৈ যুগকার্য্যত লাগক। -
পূৰ্ব পৰিচিত, কিন্তু বৰ্তমানত বিপথে যোৱা পৰিজন
যিসকলে কেতিয়াবা যজ্ঞ, সংস্কাৰ, সাহিত্য, শান্তিকুঞ্জ যাত্ৰাৰ মাধ্যমেৰে যোগাযোগ কৰিছিল — তেওঁলোকক চিনাক্ত কৰক, যোগাযোগ কৰক, আৰু পুনৰ সংযোগ কৰক।
কেনেকৈ সংযোগ কৰিব 'দেৱ মানৱ'ক?
গুৰুদেৱে কৈছে —
“দেৱতা মন্দিৰত নহয়, হৃদয়ত বাস কৰে।”
আপোনাৰ পৰিচয় ক্ষেত্ৰত এনে সজ্জনক বিচাৰক:
-
যাৰ ভিতৰত সঁচা ভাৱনা আছে
-
যাৰ মাজত সৃজন আৰু সেৱাৰ प्रेरणা জগাব পাৰি
-
যাৰ জীৱনত আদৰ্শৰ কमी নাই, কেৱল এক দিব্য দিশাৰ অপেক্ষাত আছে
নৱসংবৎসৰ বিশেষ কার্য্যপৰিকল্পনা
নৱবৰ্ষ = নৱ উৰ্জা + নৱভাৱ + নৱসংকল্প
ই কেৱল তাৰিখ পৰিৱৰ্তন নহয়, জীৱন পৰিৱৰ্তনৰ সুযোগ।
এই দিনটোত আমি নিজকে নতুন কৰি তুলিম, আৰু সমাজৰ সেই ব্যক্তিক বিচাৰোঁ, যিসকলে দেশ, ধৰ্ম, সমাজৰ বাবে কিবা কৰিব বিচাৰে, কিন্তু তেওঁলোকে দিশা পাবলৈ সক্ষম নহয়।
তেওঁলোকক সংযোগ কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়া
"আমাৰ দায়িত্ব কেৱল সংযোগ কৰা, বাকী কার্য্য গুৰুসত্তাই কৰি ল'ব।"
এই ভাৱ লৈ যেতিয়া আমি কোনো ব্যক্তিক মিছনৰ সৈতে সংযোগ কৰোঁ, তেতিয়া ই কেৱল কোনো সংগঠনৰ সৈতে সংযোগ নহয়, বৰঞ্চ এক যুগ পৰিৱৰ্তনকাৰী চেতনাৰ সৈতে সংযোগ হোৱাৰ দ